De lelijke, eerlijke waarheid van een vierjarige

De lelijke, eerlijke waarheid van een vierjarige

Eerlijk zijn. Heel eerlijk zijn. Te eerlijk zijn. Een nieuwe fase na de ‘twee is nee-fase’ die hier geloof ik wel twee jaar duurde. Ik kan me nog herinneren dat de hele rit door de supermarkt gillend en krijsend er aan toe ging met die tweejarige. Tot ik me besefte dat kinderen niet kunnen gillen met een volle mond, preventief voedsel verzamelde voor deze helse rit en dit voedsel gaf, voordat die mond weer open ging. Zo, die was weer even 15 minuten stil: racen met die kar! En dan hoor je mensen zeggen: ‘Ik snap niet waarom mensen hun kinderen meenemen om boodschappen te doen.’ – OMDAT ER GEGETEN MOET WORDEN! Wat denken ze dan? Dat je deze lijdensweg vrijwillig aflegt?

Onschuldig eerlijk

Dingen worden toch wel wat makkelijker als ze dan wat ouder worden, je met ze kan praten over hun gedrag en je ze kan chanteren met een tablet. – Schreef ik dat nou echt? – Ach, ik schreef al eerder over wat voor moeder ik ben. Maar nu komen we dus weer in een nieuwe fase: de eerlijke kleuter. In deze fase zegt de kleuter gewoon alles zoals het is, zoals ze het vinden of hoe het zou moeten zijn. Op zich heel fijn, want ik hou van eerlijkheid, maar soms brengt het je als ouder flink in de verlegenheid.

Excuses keer 1000

Onze gepensioneerde buurman moest het laatst al ontgelden. We liepen langs hem heen en de kleuter riep binnen zijn gehoorbereik ‘He! Kijk mama! Daar is de oude, dove buurman weer!’ Ik moest eerst even laten bezinken of hij nou echt zei wat ik dacht dat hij zei. De buurman zwaaide lief terug, ik lachte wat ongemakkelijk terug en nam de kleuter mee naar huis, om hem te vragen wat hier de bedoeling van was. Het bleek dat de buurman onlangs had gezegd tegen de kleuter dat hij wat harder moest praten, omdat hij niet zo goed hoorde. ‘Maar hij is oud. En doof, mama!’ – Helemaal gelijk knul, maar zeg dan maar gewoon: ‘ Hallo buurman!’. De buurman had dus ook niet gehoord wat er zojuist gezegd was.

Eerlijk mama’s reputatie verpesten

Soms moet je ze ook niet wijzer maken dan ze zijn natuurlijk. Zo kreeg ik onlangs een boete voor te snel rijden. Mijn wederhelft vond het blijkbaar noodzakelijk om dit aan te kleuter te melden en zo verspreidde dit feit al gauw door heel het dorp: ‘Mijn mama heeft een boete gekregen. Ze ging heel hard racen.’ Yep. Leuk.

Mannen met lang haar

..zijn meisjes. Dit zijn niet mijn woorden, ook al ben ik niet echt gek op mannen met lange lokken. Mannen met lang haar zijn ook altijd het doelwit van de eerlijke kleuter. Hij lacht ze vierkant uit en roept dat ze op meisjes lijken. Onlangs kwamen we een getinte man tegen met lang haar. Dat was dubbel zo ongemakkelijk voor mij. Ik durf ook niet te herhalen wat hij hierover te zeggen had, maar in zijn optiek was het totaal niet racistisch bedoeld. Ik hoop dat die man het ook niet persoonlijk nam.

Niet iedereen is zwanger

Je voelt hem al aankomen. Vrouwen die een buikje hebben, hebben een baby in de buik. Zelfs sommige mannen verdenkt hij ervan. Al wijzend en schreeuwend wil hij dit heuglijke feit dan ook aan iedereen die op dat moment in de buurt is kenbaar maken. Ik probeer altijd maar even ergens in een hoekje te verdwijnen of probeer ergens door de grond te zakken. Sleur de kleuter even mee om uit te leggen waarom sommige dingen niet zomaar gezegd mogen worden. Ik snap ook best dat het verwarrend is voor een vier-jarige. Het lijkt toch zo? Het is niet gemeen bedoeld of het is echt zo! Ja, maar sommige dingen zijn gewoon niet leuk om te horen. Achteraf kan ik er heel erg om lachen hoor, maar dat doe ik altijd als ik zeker weet dat het veilig kan.

Heb jij ook zo’n kleuter in huis? Wat zijn jouw meest gênante momenten?

Eigenaar Mom on Top | Getrouwd | Moeder van twee jongens | Hardlopen | Bootcamp | Yoga

Eigenaar Mom on Top | Getrouwd | Moeder van twee jongens | Hardlopen | Bootcamp | Yoga

  1. Oei! Ja kinderen kunnen je op die leeftijd een verschrikkelijk ongemakkelijk gevoel geven. Wij zagen een keer een vrouw met een soort abces aan haar kin. June: ‘Kijk mama die mevrouw heeft een grote kin’ (nog op zachte toon). Ik mompelde waarop ze het veel harder herhaalde. In de hoop dat ik er vanaf kon komen zei ik: ‘Jaja’ en vervolgens riep ze nog eens tevreden na: ‘Zie je, jij vindt het ook!’ Echt, gênant!! Kon wel door de grond zakken.
    Merel onlangs geplaatst…Huisvrouwen bestaan niet | Win vrijkaarten en een bijpassend pakketMy Profile

Leave a Reply
Your email address will not be published. *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: